Mol


abstract

ik wil schrijven als een schilder
lagen leggen in een landschap
het paletmes proper maken
als de woorden zijn vertolkt

ik wil in bedekte termen
grijs en zwart in paden tonen
tussen complementaire kleuren
toch het leven nuanceren

ik wil met geschrapte zinnen
mijn oude dorp daar in de verte
penselen met doorleefde verve
de verve van een dichter














hôtel du saumon dertig mei Verbeeldingskracht machtswisseling Leemte
bambino Verhuis de boom verkeerd bord tinnitus
Iets als... nelleke en ik onder de hamer haiku

Recent werk 2022-2023 (2022-2023)
hôtel du saumon
roze is in email gevangen op het uithangbord
dat schommelend roest boven de entree
wat verderop stroomt de rivier naar zee
de vis is op de terugweg blijven hangen
    
onze suite heeft een hoog plafond
het raam biedt uitzicht op vervallen huizen
we kunnen de bladderblinden sluiten
maar de gevels hebben nog iets statigs
    
de waard blijkt ook de kok te zijn
hij schotelt streekgerechten voor
met moten zalm van elders
morgen poetst hij alle kamers
    
de glorie van zijn dorp
is met de grote vangst verdwenen
hier komt slechts rust tot leven
spijtig dat we maar even...
    
    
 
dertig mei
nu de acacia ons bedwelmt
maken we veters los
doen schoenen uit en al wat knelt
het marteltuig dat hindert
in de winter en de herfst
    
ik weet niet of het de vlierbes is
die onze roes versterkt
het kan even goed de munt zijn
de sering of de rozemarijn
    
wellicht is het de wijn
het maakt niet uit
laten we vogels spotten
bladerdaksgewijs
    
 
Verbeeldingskracht
'Hoor je dat?' vroeg ze aan mij,
'luister goed, dan hoor je meeuwen.'
Ze schreeuwden, boven de golven uit.
De schelp was groter dan mijn knuist,
de zee zat er nog altijd in.
    
We zijn er nooit in het echt geweest,
daar kon ze geen tijd voor vinden,
toch nam ze me vaak mee.
Ze leerde me zandkastelen bouwen,
ik kan het nog steeds.
    
 
machtswisseling
ze laat vrijpostig sporen na
schertst met de heerser
van een wankelend rijk
ze heeft geen weet van
heiligen met ijzige verhalen
    
ze slaapt onder een laken
trapt dekens naar het voeteneind
ze schakeert alvast de kleuren
voor het kleed dat ze gaat dragen
op zijn afscheidsfeest
    
    
 
Leemte
je dekentje ligt gewassen naast me
het blijft jouw lege plaatsje
ik zou graag met jou
gewoon weer niets doen
    
mijmeren en luieren lag ons wel
daar leefden we van op
ik mis jouw troostend vel
ik mis de aai over jouw kop
    
 
bambino
het kind in haar komt boven
ze bouwt een kasteel
om later in te wonen
    
er zijn te weinig steentjes
ontdekt ze halverwege
dat was altijd al zo
    
ze breekt het af
begint opnieuw
bescheidener kan ook
    
torens en dakpannen genoeg
dat was niet altijd zo
maar nu speelt ze alleen
    
ze dicht de nok
beziet het resultaat
en prijst het kind in haar
    
voor het haar weer verlaat
    
    
 
Verhuis
geef me één doos
slechts één
geen stapel
zodat ik kritisch moet vergaren
hetgeen mijn leven heeft verrijkt
zonder materiële waarde
    
geef mij één doos
waarin ik stouwen kan
compact zonder te overladen
    
dan maakt het niet uit waar ik weer uitpak
in welke straat mijn huis zal staan
aan een oude steenweg in een dwarssteeg
of een notelarenlaan
    
dan zal er niets zijn wat ik mis
ik heb mijn doos vol echte waarden
geef me één doos
slechts één
geen stapel
    
    
 
de boom
abab baba cdc dcd
    
In geur en kleur verspreidde hij zijn boodschap:
''Wees niet bedroefd nu je mijn tijd opveegt.''
Het kwam me voor dat ik een zin uit een gedicht las,
één die in al zijn eenvoud iets in je beweegt.
    
Het deerde hem niet en dat vind ik wel vreemd,
want hij besefte dat hij al zijn aanhang kwijt was.
Hij stond daar bloot, berustend en alleen,
buiten de zwammen rondom hem in ''t natte gras,
    
maar bloter nog leek me de klare lucht
duidelijk zichtbaar door zijn kale takken,
met vogelzwermen in volle vlucht.
    
Ik zou willen dat ik ook kon schrappen
zoals een boom dat doet, heel doelbewust
loslaten en een nieuw seizoen instappen.
    
    
abba/abba/ cdc dcd
    
in geur en kleur verspreidde hij zijn boodschap
één die in al zijn eenvoud iets in je beweegt
''wees niet bedroefd nu je mijn tijd opveegt''
het kwam me voor dat ik een zin uit een gedicht las
    
hij besefte dat hij al zijn aanhang kwijt was
maar ''t deerde hem niet en dat vind ik wel vreemd
hij stond daar bloot berustend en alleen
buiten de zwammen rondom hem in ''t natte gras
    
maar bloter nog leek me de klare lucht
duidelijk zichtbaar door zijn kale takken
met vogelzwermen in volle vlucht
    
ik zou willen dat ik ook kon schrappen
zoals een boom dat doet heel doelbewust
loslaten en een nieuw seizoen instappen
    
    
    
 
verkeerd bord
of ik nu slenter door de nieuwstraat
of kuier in de kalverstraat
ik pionier maar wat
    
ooit kwam er een joker op mijn pad
ik kocht hem met kleine coupures
maar hield hem daarna te lang vast
    
het lijkt me menselijk dat ik mij erger
want als de teerling is geworpen
snap ik meestal de regels pas
    
soms overnacht ik in ''''''''t cachot
en gooi van daaruit hoge ogen
maar meestal moet ik terug naar af
    
was ik een paard dan kon ik springen
dan sprong ik op een ander bord
en verzette zo mijn zinnen
    
    
    
    
 
tinnitus
met oordoppen op maat
daag ik de stilte uit
iets van zichzelf te laten horen
ze zwijgt want onderhuids
voert een geluid de boventoon
    
het is ongehoord het blijft
ik sta ermee op ik ga ermee naar bed
het maakt mij net zo overlastig
als die oorverdovende suis
    
ik vraag me soms af is het er echt
of zit het slechts tussen mijn oren
maar dat klinkt even slecht
    
    
 
Iets als...
Zoals een dichter het leven duidt
in termen die nooit eerder
gebruikt lijken te zijn,
    
zou ik je willen zeggen
met één volle zin,
één zin slechts, klankrijk, melodieus,
    
zo''n mooie die zelfs hinderlijk
in je hoofd mag blijven hangen,
één met een dieper timbre
    
die alles zegt wat je al wist, of niet,
dat ik je neurie tot het einde van mijn dagen.
Zoiets.
    
    
 
nelleke en ik
we kuisen samen het schuifraam
ik spons vanachter dubbelglas
zij is de buitenstaander
    
dat ik haar met de wisser plaag en
zij nooit haar prooi zal kunnen pakken
zelfs niet met kussenzachte klauwen
zijn dingen die ze niet begrijpt
    
ze blijft me streeploos volgen
fanatiek druppelsgewijs
    
    
 
onder de hamer
er zitten barsten in mijn ziel
kauwen huizen in mijn schouw
memel wemelt in mijn balken
    
de stalen wasdraad op mijn koer
liet zich al langer hangen
spinnenwebben sloten het hart
van de deur naar het gemak
    
ik kwijn weg tussen façades
die mij ten zeerste bevreemden
ik voel me ouder dan mijn stad
    
ik word niet geveild als curiosa
zoals het zand-zeep-soda-rek
boven mijn stenen pompbak
mij wacht de mokerslag
    
    
 
haiku
diep in je cocon
meng jij je eigen kleuren
vlinder in wording
    
    
    
 
Naar boven

Alle teksten © 1999-2024 Jacqueline Booij
Alle rechten voorbehouden, niets van deze website mag overgenomen worden zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van Jacqueline Booij.
Website © 2019-2024 S. Girard
Bundels niet te koop. Voor eigen gebruik gemaakt, zonder winstoogmerk!